Uittredingen, Ontsnapping aan pijn

Het lijden van ondraaglijke pijn heeft mensen wel eens tot ongewoon intensieve
uittredingservaringen gebracht. Dit overkwam bijvoorbeeld Ed Morell, die rond
de vorige eeuwwisseling tot levenslange gevangenisstraf in San Quentin werd veroordeeld.
Nadat hem in 1909 gratie was verleend, schreef Morell het boek 'De 25e man' over
zijn beproevingen.
Het zwaarst had hij te verduren toen hij er valselijk van was beschuldigd vuurwapens
in de gevangenis te hebben verborgen. Om hem te laten zeggen waar de wapens
zich bevonden, gebruikten zijn cipiers een speciaal soort dwangbuis, dat om het hele
lichaam ging en zo strak werd aangesnoerd 'dat je gevoel kreeg te zullen stikken
doordat je levend begraven was'. Morell beschreef de stekende pijnen, de geleidelijke
verstijving en de foltering van de als zuur in zijn huid bijtende afscheidingsstoffen
van zijn lichaam. 'Het gewurgd worden door een enorme boa-constrictor,' schreef hij,
'verbleekt bij de dodelijke verschrikkingen van het dwangbuis'.
Na de 1e keer was hij in een ongekende staat van wanhoop.
De volgende keren verliepen echter anders. Terwijl hij in folterende pijn op de vloer
van zijn cel lag, voelde hij hoe het bewustzijn langzaam zijn lichaam verliet en door
de gevangenismuren naar buiten zweefde. Vrij van angst en pijn had hij het
merkwaardige gevoel loom binnen te glijden 'in de levende, ademende buitenwereld'.
Dat Morell zelfs na herhaalde martelingen in het dwangbuis niet werd gebroken,
verbaasde de cipiers zeer.
Ze deden er nog een schepje bovenop; er werden 2 dwangbuizen over elkaar heen
om hem vastgeregen, maar als ze hem ervan verlosten, troffen ze hem toch telkens
weer in opgewekte stemming aan. In zijn buitenlichamelijke toestand genoot Morell
een heerlijke vrijheid, reisde hij waarheen hij wilde en 'zag' hij zo nu en dan zelfs
gebeurtenissen waarvan hij later kon achterhalen dat ze werkelijk hadden plaatsgevonden.
Morells stoïcisme èn een wisseling van gevangenisdirectie brachtten hem tenslotte
verlossing, eerst van zijn 5 jaar eenzame opsluiting en 4 jaar later van de gevangenis.
Na zijn laatste kneveling in het dwangbuis heeft hij nooit meer een uittreding beleefd,
hetgeen misschien niet verwonderlijk is.
Hoe een sceptische geest Morells ervaring ook mag zien, de toestand die hij beschreef
- van een bewustzijnsniveau dat onafhankelijk van zijn lichaam functioneerde -
stelde hem klaarblijkelijk in staat te overleven.



Boek: De wereld van het ongrijpbare (Reader's Digest) ISBN 90 6407 112 8

Uit treden heb ikzelf nog nooit mee gemaakt.....mijn vader wel meerdere keren....hij vertelde da hij zijn eigen vaak zag liggen in bed terwijl hij nog sliep....ik moet erbij vertellen dat mijn vader héél erg nuchter was in para normale zaken...geloofde er niet in dus.
Ik daarin tegen ben gaan geloven toen mijn vader pas was overleden.

Heel vreemd misschien maar hier heb ik ook altijd al in geloofd en zelf
als kind al paar keer meegemaakt, maarja dan heb je weer zoiets van
of je dat dan ook daadwerkelijk hebt gedaan hè... als kind heb je natuurlijk
ook je fantasie... Maar heb ook veel van m'n moeder en oma gehoord,
die had zo'n beetje overal ervaring mee (dat weten jullie al uit 'n ander
verhaal cq ervaring) op dit gebied

Ik heb geen idee..ik heb mezelf nog nooit zien liggen...maar de verhalen van me vader geloofde ik wel.
Het gebeurden allemaal een paar maanden voordat hij stierf.
Hij is vrij plotseling gestorven (geen lijdensweg gelukkig) maar voor ons erg zwaar... Ik "zag" hem een paar maanden na zijn dood nog in de supermarkt...ik liep een gang uit richting kassa toen ik naar "hem" keek.
Ik werd lijkbleek en dacht....is hem dat nou? Alles klopte gewoon aan die man...dezelfde loop...dezelfde kleren....alles klopte gewoon.
Heel creepy. Maar toen hij zich omdraaide zag ik dat hij een ander gezicht had

Ik kan me herinneren dat ik mezelf wel heb zien liggen, schiet me nu te binnen dat
ik dat later ook nog paar keer heb ervaren, vrij recent ook nog wel
---
Ja had ik ook, toen mijn ouders net overleden waren, dacht ik ook dat ik m'n moeder zag
had er zelfs bijna aangesproken

ik heb er regelmatig een:
soms zie ik mezelf, meestal zie ik anderen b.v. mo
en anderen die mij dierbaar waren.

Misschien een beetje laat om te reageren op dit topic, maar toch wil ik even mijn verhaal kwijt.

Ik heb voor pak 'm beet een jaar geleden ook een uittreding gehad, ik was bij een goede vriendin blijven slapen, de hele avond gezellig film gekeken, grappen grollen etc...niks bijzonders dus, niks vermoedend ga ik die avond naar bed, ik draai me op de rechter zij en ik viel in slaap, opeens kom ik van de wc af lopen doe de deur normaal dicht en ik keek de slaapkamer binnen tot m'n schrik zag ik mezelf liggen slapen in bed

Ik besefte op dat moment dat het geen droom kon zijn, alles zag er zo strak en echt uit terwijl in een droom vaak alles wat vager is, maar in dit geval was alles helder alsof je wakker bent, alleen dan zonder lichaam.

Anyway, ik loop de woonkamer binnen waar vervolgens ook nog 2 andere mensen op de bank zaten, de zei tegen me: wees niet bang, er kan niks gebeuren.
Terwijl ze even daarna zei: je bent uitgetreden, je kan alles doen wat je maar wilt maar je kan geen dingen vastpakken of oprapen/verschuiven.

Ik zo eigenwijs als ik ben probeer het toch na lang proberen is het gelukt ik wist het glas op te tillen, uiteindelijk probeerde ik zelfs tegen de vogelkooi te slaan maar ik ging er met m'n hand doorheen en het gekke was dat ik een heel erg warm gevoel door m'n hand kreeg op dat moment.

kort daarna zag ik bij de kast aan de andere kant van de woonkamer m'n lievelings oma verschijnen, ze is echter al heel wat jaartjes dood.
Ik liep naar haar toe en toen ik in de buurt kwam was ze ineens weg.

Het allerlaatste stukje van deze uittreding weet ik niet meer of het is er gewoon niet, maar ik weet wel dat ik geschrokken, doodsbenauwd en nat bezweet wakker werd.

Maar ondanks dat zie ik het toch als de mooiste ervaring ooit.

Ik kan alleen maar zeggen.....WOW wat een ervaring!!! Lijkt creepy maar mooi als je mensen tegen komt die gene zijde zijn.....