Hallo! Na een tijd denken kwam ik met dit verhaal op de proppen, ook vanwege mijn eigen droom om later de Journalistiek in te gaan.

Het is vooral een romkom. Er komt Humor in voor, maar ook Drama (kan een romkom bestaan zonder?). Het is niet zo'n enorme drama dat je zegt 'wow, die is dood en die is bijna aangereden en wow er gebeurt wel veel drama joh!' maar meer drama als in liefdesgebeuren. Liefdesverdriet, problemen met vrienden etc. etc.! Kortom, romantiek en humor. Met een tintje drama. Just warning.

Ik ga nog met Kim overleggen over de sub, maar hij lijkt me hier het best op zijn plek! (;

The Magazine.
The story of a girl who was living the dream.

Inleiding.
Wat als je de kans van je leven krijgt en een baan aangeboden krijgt bij een tijdschrift? Het overkomt de 19 jarige Tammy Scott. Ze is net klaar met haar opleiding Talen en wil zo snel mogelijk weg uit de plaats waar ze woont. Een boerendorp is niet altijd de leukste plek om op te groeien, en helemaal niet als je grote dromen hebt zoals deze meid. Ze ruilt het rustige leventje op het Engelse platteland voor het hectische leven in het drukke Berlijn. Zal ze de druk overleven in een totaal onbekende stad? Zal de stad opleven naar haar verwachtingen? Zal ze ooit kunnen wennen aan het leven in een stad?

Journalist in buitenland; hoofdstuk 1.
Het leuke aan het hele verhuizen naar Berlijn, was toch wel dat mijn beste vriendin mee is gegaan. We hebben besloten samen een nieuwe start te gaan maken in de hoofdstad van Duitsland. De taal hebben we al redelijk onder de knie, dus dat moet geen probleem zijn.

Een ruime twee weken wonen we nu al in een redelijk klein huis. We hebben een keuken, badkamer, twee slaapkamers en een woonkamer, wat redelijk veel is voor zo’n klein bedrag dat we er voor betalen. De grond hier is overduidelijk minder waard dan in Engeland, waar je al snel het dubbele betaalt voor minstens de helft.

Vandaag is de allereerste werkdag bij het tijdschrift waar ze me voor hebben gevraagd. Nou ja, gevraagd.. Ik aas al maanden op de baan, en toen ik hoorde dat ze nog mensen zochten heb ik meteen een brief verzonden. De zoveelste. Ik had al vele open sollicitatiebrieven verzonden, maar nu er daadwerkelijk een vacature openstond greep ik mijn kans. Het was de enige mogelijkheid die ik had. En wat een geluk, ze kozen me inderdaad. Ik ben meteen naar Duitsland gegaan met het vliegtuig voor een gesprek, en het verbaasde ze zelfs dat ik, als echte Engelse, gewoon een normaal gesprek Duits kon voeren. Blijkbaar maakte het zo’n indruk, dat nog geen week later ik de baan in mijn zak had. Het was echter nog even afwachten tot Kimberley, mijn beste vriendin, een baan had gevonden, maar ook zij heeft van alles weten te regelen. Bij het huidige bedrijf waar ze werkt, zelfs. Ze hebben pas geleden een nieuw bedrijf geopend, in hartje Berlijn, en ze mag het daar gaan proberen. Gelukkig voor mij, nu ben ik in ieder geval niet alleen in de grote stad. Want toegeven moet ik het toch echt, het is enorm wennen.

Na een heel leven op het platteland schrik je, je kapot als je de drukte van de stad meemaakt. Overal auto’s, bussen, trams, metro’s, treinen.. Je ziet amper groen en natuur, tenzij je echt buiten de stad komt. Logisch ook dat je in Berlijn dus geen echte natuur zal zijn, tenzij je doelt op de parkjes die door de mensen zelf gecreëerd zijn en bijgehouden worden. Hoewel, als je de hoeveelheid afval ziet, neem ik niet aan dat het echt goed wordt bijgehouden.

Tot nu toe heb ik menig nadelen op kunnen sommen, maar er zullen ook vast vele voordelen aan de grote stad zitten. Het feit dat een grote stad meer mogelijkheden bied om door te breken, en zeker als journalist. Als je in een grote stad zit, heb je nu eenmaal meer kans om nieuws op te vangen, dan wanneer je ergens in een uithoek zit. Zo is het, en zo zal het ook altijd zijn.

Ik zet het raam open van ons huis, pogend wat frisse lucht door te laten waaien. Nou.. Frisse lucht is wat anders. Voor stadse mensen zal dit vast frisse lucht zijn, voor mij is het een walm uitlaatgassen, gemengd met een snufje lucht. Jeetje, wat een vervuiling.

“Oké Tammy, stop. Niet zeuren. Je bent veel te negatief. En bovendien, je moet zo werken,” spreek ik mezelf toe, werp een blik op de klok. “Oh god! Ik ben ook nog bijna te laat!”

Ik haast me naar buiten, waarna ik de weg naar het station ren. Daar aangekomen haal ik mijn Ov-kaart, waarvan ik ook pas net weet hoe deze werkt, meteen over de plaat heen en stap in de metro. Net gered. En nu niet de halte missen. Ik kijk wat uit het raampje, doe moeite om niet over te geven door de misselijke geur die hier hangt. Alsof er iemand geplast heeft in de metro of zo. Ben ik nou echt de enige die het ruikt, of is iedereen er hier al aan gewend?

Help. De stad is zó niets voor mij.